ديروز رفتم نمايشگاه كتاب و واسه دل خودم كتاب خريدم ، بيشترش  هم كتابهاي روانشناسي. چند دقيقه پيش داشتم يكي از اين كتابها رو مي خوندم و به مطلبي رسيدم كه ديدم خودم رو خيلي خجالت داد. براي چند لحظه خودم رو جاي كساني كه در زير در موردشون خواهم نوشت گذاشتم و ديدم احتمالش خيلي ضعيف بود كه مي تونستم مثل اونها عمل كنم. چه تلخه كه آدم خودش به اين نتيجه برسه كه داره از عواطف پاك انساني ، از عالمي كه متعلق به بچه هاست و به بعضي از آدمهايي كه كند ذهن هستند و دچار معلوليتهاي جسماني و ذهني ، ولي در عوض پاك و بي غل و غش و بي ريا ;  فاصله مي گيره .

مطلب زير تلنگريه بر روح و ذهن هريك از ما. در درجه اول خودم و بعدش هم همه كساني كه اين فرصت رو دارند كه بخونندش . تلنگري بر شيشه نازك روحمون كه سر منشأ الهي داره و به نازكي بالهاي لطيف فرشته هاست ولي غبار كدورتها، حرص و طمع براي مال دنيا، حسادتها ، تلخكاميها و انديشه هاي منفي ، كم كم لايه اي بر روي اين شيشه كشيده تا حدي كه جنس واقعي اون رو از نظر پوشانده. باشد كه اين تلنگر ، به يادمون بياره كه : ما ز بالاييم و بالا مي رويم . به يادمون بياره كه تنها چيزي كه توي اين دنيا با ارزشه  و ماندگار ، صداي سخن عشقه . اونم نه عشقي كه صرفا بين زن و مرد باشه ، بلكه عشق به همه انسانها ، با هر شكل و هر رنگ و هر مذهب و مليتي. عشق به مفهوم واقعي كلمه ، كه شامل بخشش مي شه و بزرگواري و مهرورزي و ناديده گرفتن خطاهاي سهوي اطرافيان و بالاتر از همه اينها احساس مسئوليت در كمك به همنوعي كه به هر دليلي ، زمين خورده و نيازمند به دست مهرباني هست كه به سويش دراز بشه و كمكش كنه كه بتونه بازهم به راه خودش ادامه بده. راه زندگي ، راه كمال و رستگاري و راه به خدا رسيدن ، نه به طمع بهشت ،كه به شوق ديدار جانان و تقرب الهي.

واقعاً چه چيزي مهم است؟

چند سال پيش در جريان بازي هاي ويژۀ پاراالمپيك (المپيك معلولين) در سياتل آمريكا ، 9 نفر از شركت كنندگان دُو سرعت صد ياردي ، 9 نفري كه همه از نظر ذهني و جسمي عقب مانده بودند ، پشت خط آغاز مسابقه قرار گرفتند و با شنيدن صداي تپانچه شروع به حركت كردند. بديهي است كه آنها به معني و مفهوم واقعي كلمه قادر به دُو سرعت و حتي حركت سريع نبودند ، بلكه هريك به نوبۀ خود با ميل و رغبت مي كوشيد تا مسير مسابقه را طي كرده و برنده شود.

در بين راه يكي از دوندگان روي آسفالت سكندري رفت ، يكي دوبار غلت خورد و سپس شروع به گريه كرد. هشت نفر ديگر صداي گريۀ او را شنيدند. آنها از سرعت خود كاسته و ايستادند. سپس همه به عقب برگشته و به طرف او رفتند; تك به تك آنها. دختري كه مبتلا به سندروم داون – منگوليسم- بود ، خم شد و او را بوسيد و گفت : « اين دردتو تسكين ميده.» سپس هر 9 نفر آنان بازو در بازوي يكديگر انداختند و همه با هم قدم زنان خود را به خط پايان رساندند.

همه در ورزشگاه به پاخاستند و ده دقيقۀ تمام براي آنان كف زدند.

كمي فكر كنيم.